Erkekler ağlamaz

Yaklaşık 7 yıldır yapmam gereken Ankara ziyaretimi 1 hafta 3 gün kadar bir zamana sığdırarak evime dönüş yoluna koyuldum. Bu yazımı da otobüste 15 numaralı koltuğuma oturmuş bir vaziyette yolculuğumun yaklaşık 185.dakikasında yazıyorum. Bavulumu elime alıp kapıdan çıkmadan öncesine kadar çok kaldığımın düşüncesi babamın tam kapının girişinde "gel sana son kez sarılayım" demesiyle yerini "keşke biraz daha kalsaydım" düşüncesine bıraktı. Erkekler genelde ağladıklarını görmediğimiz yaratıklardır. Bu savdan yola çıkmış olacak ki annem de babamın ağladığını bir tek beni ilk kez kucağına aldığında gördüğünü söylemişti. Tanıklık edebildiğimiz ilk ağlaması benim sayemde olmuşsa da yeni doğmuş olmanın verdiği şuursuzlukla ikincisini daha net hatıralabileceğim sanırım. Babam ağlarken ona söylebildiğim tek

kelime 'üzülme' oldu. Bunu neden söyledim hala bilmiyorum ama hayatınızda en güçlü gördüğünüz insanın ağladığını görünce pek bir şey diyemiyormuşsunuz. Onu orda bensizlikle bıraktığım için mi yoksa onsuzluğa doğru yola çıkacağım için mi ben de ağladım bilmiyorum ama 19 yaşımı bitirmeme 2 ay kala ilk kez karşılıklı ağlaştık babamla. Allah kimseyi ailesinden ayırmasın.