Mesela normalde aşkla ilgili şeyler seni çok etkiliyor. Filmler, hikayeler, resimler.. O kadar mutlu ediyor ki için gidiyor mutluluklara. Ama kıskanmak değil kesinlikle buruk bir mutluluk. Bazen bir sosyal paylaşım sitesinde paylaşıyorsun bazen en yakın arkadaşınla. Paylaşabiliyorsun ama onu anlatabiliyorsun. O buruk mutluluğu katarak gülümseyerek anlatabiliyorsun. Hikayesinde olmadığın bir aşkı.
Mesela bazen susuyorsun. Çok konuşkan birisin normalde ya da sessiz sakin. Bazen bir şeyin olduğunu anlıyorlar. Bunun için konuşkan biri olmana gerek yok kalbine aldığın her yara bir şekilde yansır bedenine. Hatta bazen öyle anlar oluyor ki suratına tokat gibi çarpan şeyler yüzünde kocaman bir el izi bıraktı sanıyorsun. Bazen anlatamıyorsun. Bazen anlatamıyorsun, hikayesinde olduğun aşkı. Kalp ritimlerini sözcüklere dökmek o kadar kolay değil çünkü kalp kırıklıklarını da. Bazen sadece kendi hikayeni anlatamıyorsun. Bazen anlatırken gülüyorsun ve eve gelip bütün akşam susuyorsun.
Mesela bazen onun haberi hiç olmuyor. Olmayacağını biliyorsun zaten. Süpriz bir durum değil bu. Ama yine de haberi olmadığını bildiğin için bile bir kez daha kırılabiliyorsun. Bazen sırf bu yüzden ağlayabiliyorsun da. Bir neden bulmuş oluyorsun ve onu olur da gelir affedebil diye gözyaşlarını basit bir sebebin arkasına atıyorsun. Ve bunu kabulleniyorsun. Yapıcak bir şey yok çünkü. Kendine kabullenicek yeni şeyler bulmalısın ki asıl kabul etmen gerekenleri hep geri plana atabilesin.
Mesela bazen çok seviyorsun. Çok çok seviyorsun. Sevmek kelimesi seni görse kendi anlamından utanır. Aşk desen zaten dilden dile dolaşan bir sözcük. Mesela bazen o derece çok seviyorsun. Sonrası, işte böyle bir şey..
