Ben seviyorum da..

Bazı sabahlar uyandığımda ne kadar gerizekalı bir insan olduğumu düşünüyorum. Bu sabah da o sabahlardan biriydi. Genç dediğin yaptığı şeyler üstüne bu kadar düşünmez. Ya da yapacağı şeyler üstüne. Hayatım hep bir şeyleri kafaya takarak geçti. Hatta huzurlu hissettiğim zamanlarda bile 'ya ben niye bu kadar huzurluyum' diye düşünüp günümün içine sıçtım. Çabuk mu olgunlaştık yoksa kendimi kendime karşı bu kadar mı sorumlu hissediyorum bilmiyorum ama çekilir çile değil.

Bu sabah uyandım ve uzun zamandır düşünmediğim, düşünmem gerekmeyen şeyleri düşündüm. Hatta uyurken bile düşünmeye başlamış olabilirim. İnsan mutluluğunu bu kadar irdeler mi ? İrdeler. İnsan bu kadar mutsuzluk yaşamışsa uykularının içine bile sıçabilir. Hayat tercihlerden ibaret ve o tercihlerin getirdiği sonuçlar da bizim sorumluluklarımızda. Ama olay iki taraflıysa eğer, ne kadar karşı tarafın tercihlerinden kendini sorumlu hissedersen o kadar çok sıçılıyor uykularına. Mutluyken mutsuz, huzurluyken huzursuz oluyorsun. Ve en büyük yarayı sen alıyorsun. Senin bir kalbin ve bir beynin var. Eğer iki kişilik hissedip düşünmen gerekseydi ondakileri de sana koyarlardı. Kendi sorumluluklarını düşünmen güzel ama iş onlarınkine geldiğinde hassas davranırsan onun hissedip düşündükleri altında ezilebilirsin. Genel de eziliyorsun da. O yüzden seviyorsan sevdiğini söyle. Ya da söyleme, sadece sev ama ona bağlı olmadan sev. Çünkü bir yürek iki kere kırılamayacak kadar küçük aslında.